1
00:00:10,800 --> 00:00:13,800
ทีม Wibbly Wobbly นำเสนอ:
2
00:00:14,800 --> 00:00:17,800
หมอผู้คลาสสิค
3
00:00:18,300 --> 00:00:20,800
การแปล: เซจาลิก
การแก้ไข: นาโอะ
4
00:00:21,300 --> 00:00:23,800
คำบรรยาย: เอล คาปินู
5
00:00:24,300 --> 00:00:26,800
เข้าร่วมกับเราเมื่อ:
http://who63.mine.nu
6
00:00:28,000 --> 00:00:30,500
1x02 "เดอะเดลส์"
7
00:00:31,000 --> 00:00:33,500
ส่วนที่ 3: “การหลบหนี”
8
00:01:01,867 --> 00:01:03,525
คุณเป็นใคร?
9
00:01:05,227 --> 00:01:06,824
คุณต้องการอะไร ?
10
00:01:07,025 --> 00:01:09,437
- อย่ากลัว.
- คุณต้องการอะไร ?
11
00:01:23,907 --> 00:01:27,741
แต่พวกเขาบอกว่าคุณ...
แต่พวกเขาเรียกคุณว่า...
12
00:01:29,687 --> 00:01:31,459
แต่นั่นไม่เป็นความจริง
13
00:01:32,627 --> 00:01:33,901
คุณสมบูรณ์แบบ
14
00:01:34,727 --> 00:01:37,983
ฉันพยายามคุยกับคุณในป่า
เมื่อวาน แต่ฉันกลัวคุณ
15
00:01:38,167 --> 00:01:40,317
- ฉันเสียใจ.
- ฉันกลัว.
16
00:01:40,507 --> 00:01:43,280
- ฉันกลัวมาก
- ใช่ ฉันเงอะงะมาก
17
00:01:43,747 --> 00:01:45,624
ตอนนี้ผมได้มาถึงแล้ว
ให้แน่ใจว่าคุณเข้าใจ
18
00:01:45,625 --> 00:01:47,601
วิธีการใช้ยา
ที่ฉันทิ้งคุณไป
19
00:01:47,887 --> 00:01:49,381
คุณทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง?
20
00:01:49,982 --> 00:01:51,475
แต่เราเชื่อว่าพวกเขา
ล้มลงโดยบังเอิญ
21
00:01:51,476 --> 00:01:51,946
ไม่
22
00:01:51,947 --> 00:01:53,617
เราไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่ามันเป็นยา
23
00:01:53,618 --> 00:01:56,279
คุณหมายความว่าคุณไม่มีพวกเขา
ถ่ายหรือยัง? แต่คุณต้อง!
24
00:01:56,967 --> 00:01:58,743
นี่คือเหตุผลที่ฉัน
ฉันกลับมาแล้ว เข้าใจไหม
25
00:01:59,044 --> 00:02:01,019
ปู่ของฉันและเพื่อนของฉันอีกสองคน
26
00:02:01,120 --> 00:02:05,619
- เป็นนักโทษในเมืองและ...
- ไม่ ได้โปรด คุณกำลังเร็วเกินไป
27
00:02:08,987 --> 00:02:11,240
ฉันรู้มีพวกคุณสี่คน
ฉันเฝ้าดูคุณอยู่
28
00:02:11,641 --> 00:02:13,604
แต่คุณหมายถึงอะไร
โดย “นักโทษ”?
29
00:02:14,227 --> 00:02:16,318
ไม่รู้เกี่ยวกับเล็กส์เหรอ?
30
00:02:17,027 --> 00:02:19,177
ชาวดาเล็กจึงรอดชีวิตมาได้
31
00:02:19,367 --> 00:02:23,779
- แต่พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองผีแห่งนี้เหรอ?
- ยังไงก็ด้านล่าง
32
00:02:24,687 --> 00:02:26,803
เห็นไหมว่าพวกดาเล็กส์ต้องการ
ยาด้วย
33
00:02:26,887 --> 00:02:28,862
และพวกเขาจะไม่ยอมปล่อยเราไป
ก่อนที่เราจะพาพวกเขากลับมาหาพวกเขา
34
00:02:28,863 --> 00:02:30,029
แต่ทำไมพวกเขาถึงต้องการ
ยาเหรอ?
35
00:02:30,030 --> 00:02:32,396
พวกเขาต้องมีบ้างแน่นอน
ตัวเองหากพวกเขารอดมาได้
36
00:02:32,397 --> 00:02:35,763
ฉันไม่รู้ ! ปู่ของฉัน
และเพื่อนของฉันก็ป่วยหนัก
37
00:02:35,764 --> 00:02:38,581
- ฉันต้องนำยามาให้พวกเขา
- ไม่ ไม่ เดี๋ยวก่อน!
38
00:02:39,387 --> 00:02:41,443
คุณแน่ใจหรือว่าดาเล็คส์
ต้องการยา
39
00:02:41,444 --> 00:02:43,799
สำหรับเพื่อนของคุณไม่ใช่สำหรับพวกเขาเหรอ?
40
00:02:44,587 --> 00:02:46,637
ฉันไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น
41
00:02:46,927 --> 00:02:48,565
- คุณเชื่อใจพวกเขาไหม?
- เลขที่ !
42
00:02:49,827 --> 00:02:51,326
ฉันไม่แน่ใจ.
43
00:02:52,927 --> 00:02:54,963
คุณยังมียาอยู่
ที่ฉันทิ้งคุณไป
44
00:02:55,047 --> 00:02:58,437
ฉันจะให้คุณเพิ่มอีก
ซึ่งคุณจะต้องซ่อนให้ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
45
00:03:00,627 --> 00:03:02,345
คุณเชื่อใจฉันไหม?
46
00:03:06,887 --> 00:03:08,266
ใช่.
47
00:03:11,827 --> 00:03:13,877
ฉันคือ Alydon แห่งเผ่า Thal
48
00:03:14,167 --> 00:03:16,945
ฉันจะพาคุณเข้าไปในป่า
ไปจนถึงกำแพงเมือง
49
00:03:17,027 --> 00:03:19,197
- ถ้าคุณอนุญาตฉัน
- โอ้ขอบคุณ
50
00:03:20,087 --> 00:03:23,124
ฉันไม่เข้าใจ.
พวกเขาบอกว่าคุณ...
51
00:03:23,847 --> 00:03:25,485
พวกเขาเรียกคุณว่ามนุษย์กลายพันธุ์
52
00:03:26,167 --> 00:03:29,757
- เอาเสื้อคลุมของฉันไปสิคุณหนาว
- ขอบคุณ.
53
00:03:30,287 --> 00:03:32,701
เราคือผู้รอดชีวิต
ของสงครามแตกหัก
54
00:03:32,702 --> 00:03:36,302
แต่รังสียังคงมีอยู่
และนั่นคือสาเหตุที่เพื่อนของคุณป่วย
55
00:03:37,087 --> 00:03:38,792
ฉันสงสัย
ถ้าพวกเล็กซ์เห็นเรา
56
00:03:38,793 --> 00:03:39,760
คุณเคยเห็นพวกเขาไหม?
57
00:03:39,827 --> 00:03:42,839
สิ่งที่ฉันหมายถึงก็คือว่า
ถ้าพวกเขาเรียกเราว่า "มนุษย์กลายพันธุ์"
58
00:03:43,707 --> 00:03:45,698
พวกเขาควรมีลักษณะอย่างไร?
59
00:03:52,267 --> 00:03:56,783
- ฉันพาผู้หญิงคนนั้นกลับเข้าห้องขัง
- ใช้ได้.
60
00:03:57,007 --> 00:04:00,497
- พวกเขาขอน้ำ
- มอบให้พวกเขา
61
00:04:02,547 --> 00:04:07,601
เห็นได้ชัดว่าสาวๆต้องมี
ติดต่อกับ Thals
62
00:04:07,602 --> 00:04:11,316
นักโทษของเราทำได้
ขอทรงนำพวกธาลมาหาเรา
63
00:04:11,447 --> 00:04:13,524
แม่นยำ.
64
00:04:17,147 --> 00:04:19,502
ทาลบอกว่ายา
จะดำเนินการอย่างรวดเร็ว
65
00:04:20,547 --> 00:04:24,301
อย่าให้น้ำเขาอีกนะ ซูซาน เสียง
ชีพจรเป็นปกติแล้ว
66
00:04:25,227 --> 00:04:27,167
ฉันรู้สึกเสียวซ่าในอ้อมแขนของฉัน
67
00:04:27,268 --> 00:04:28,021
ใช่.
68
00:04:28,387 --> 00:04:30,046
อลิดอนบอกว่าคุณจะรู้สึกแบบนั้น
69
00:04:30,147 --> 00:04:32,505
มันหมายความง่ายๆว่า
ยากำลังทำงานอยู่ก็แค่นั้นแหละ
70
00:04:32,587 --> 00:04:35,499
ดูเหมือน Alydon ที่คุณพูดถึงนี้
เมื่อเอาศีรษะพาดบ่าแล้ว
71
00:04:35,587 --> 00:04:37,637
โดยให้สิ่งพิเศษนี้แก่คุณ
ของยา
72
00:04:37,738 --> 00:04:40,885
ใช่. มันเป็นเรื่องแปลกเมื่อ
พวกเล็กส์พบเขา
73
00:04:41,407 --> 00:04:43,875
ตอนแรกฉันคิดว่าพวกเขาจะไป
เก็บทั้งสองไว้
74
00:04:43,967 --> 00:04:45,278
ทันใดนั้นพวกเขาก็ดูเหมือน
เปลี่ยนใจ
75
00:04:45,279 --> 00:04:47,762
- และให้ฉันอันที่สองอีกครั้ง
- ใช่...
76
00:04:47,763 --> 00:04:51,503
- พวกทาลส์ดูเป็นมิตรกว่ามาก
- โอ้ใช่
77
00:04:52,127 --> 00:04:54,357
อลิดอนมอบเสื้อคลุมนี้ให้ฉัน
เพื่อฉันจะไม่ได้เป็นหวัด
78
00:04:54,487 --> 00:04:56,901
ทำไมดาเล็คส์
คิดว่าพวกมันกลายพันธุ์เหรอ?
79
00:04:56,902 --> 00:04:58,116
ฉันไม่รู้.
80
00:04:58,887 --> 00:05:01,117
ถ้าเราตัดสินพวกเขาตาม Alydon
พวกเขาเป็นคนดี
81
00:05:01,147 --> 00:05:03,456
-ซูซาน
- ปู่?
82
00:05:04,327 --> 00:05:07,280
คุณจะรู้สึกดีขึ้นในไม่ช้า
ฉันนำยากลับมาแล้ว
83
00:05:08,207 --> 00:05:12,644
ให้เวลาฉันสักนิด
และเราจะต้องกลับเรือ
84
00:05:12,727 --> 00:05:14,504
ไม่ เรายังคงเป็นนักโทษ
85
00:05:14,587 --> 00:05:16,379
โอ้จริงเหรอ ?
86
00:05:16,967 --> 00:05:18,559
โอ้ใช่
87
00:05:18,647 --> 00:05:24,085
โอเค เราต้องรีบออกเดินทาง
เราต้อง...จากไป ใช่.
88
00:05:24,167 --> 00:05:25,784
ทันทีที่ปู่รับช่วงต่อ
ความรู้ที่ดี
89
00:05:25,785 --> 00:05:27,701
เราจะต้องพยายามค้นหา
หนทางที่จะช่วยเหลือพวกทาลส์
90
00:05:27,787 --> 00:05:31,996
เรายังช่วยตัวเองไม่ได้เลย
ตัวเราเองก็ถูกขังไว้แบบนี้ที่นี่
91
00:05:35,387 --> 00:05:37,682
เราต้องพยายาม
เพื่อคุยกับเดเล็กส์
92
00:05:41,667 --> 00:05:43,725
Alydon กล่าวว่า Thals
กำลังจะอดอาหาร
93
00:05:43,726 --> 00:05:46,283
เว้นแต่พวกเขาจะพบสิ่งใหม่
เสบียงอาหาร
94
00:05:47,627 --> 00:05:48,960
คุณเห็นไหม...
95
00:05:49,927 --> 00:05:54,762
หลังสงคราม Thals ผู้รอดชีวิต
เพาะปลูกที่ดินขนาดเล็ก
96
00:05:55,107 --> 00:05:57,426
นี่คือวิธีที่พวกเขารอดชีวิตมาได้
จนถึงตอนนี้
97
00:05:57,627 --> 00:05:59,684
แต่พวกเขาต้องทำเสมอ
ระวังให้มาก
98
00:05:59,785 --> 00:06:02,242
เพราะวัฒนธรรม
ยังคงตกอยู่ในอันตราย
99
00:06:02,543 --> 00:06:04,804
คุณเห็นไหมว่ามันมีความสำคัญ
ในช่วงฝนตกหนัก
100
00:06:04,805 --> 00:06:07,681
ซึ่งเกิดขึ้นทั้งหมดเท่านั้น
สี่หรือห้าปี
101
00:06:07,767 --> 00:06:10,964
เธอรอมาสองแล้ว
หลายปีและพืชผลของพวกเขาก็พังทลาย
102
00:06:11,247 --> 00:06:13,681
นี่คือสาเหตุที่ทำให้เผ่าพันธุ์ Thals ทั้งหมด
ต้องออกจากชุดของเขา
103
00:06:13,767 --> 00:06:15,405
และออกไปค้นหาอาหาร
104
00:06:16,127 --> 00:06:17,902
Alydon กล่าวว่าถ้าเรา
ไม่สามารถช่วยพวกเขาได้
105
00:06:17,903 --> 00:06:20,678
เพื่อจัดเรียงลำดับของ
จัดการกับพวกเล็กส์
106
00:06:20,767 --> 00:06:22,478
พวกเขาทั้งหมดกำลังจะตาย
107
00:06:22,667 --> 00:06:24,526
แต่เราทำได้อย่างไร
ทำอย่างนั้นเหรอซูซาน?
108
00:06:24,727 --> 00:06:26,885
เขาต้องการคุยกับพวกเล็กส์
109
00:06:27,187 --> 00:06:29,826
เขาบอกว่าถ้าพวกเขายอมรับ
เพื่อให้พวกเขามีอาหาร
110
00:06:29,907 --> 00:06:32,719
หนึ่งในพวกเราจะต้องแบก
ข้อความนอกเมือง
111
00:06:33,307 --> 00:06:37,983
เราทิ้งเรื่องนี้ไว้ก็ได้
ภัยพิบัติทำลายล้างทาลส์
112
00:06:38,067 --> 00:06:40,806
พวกเขาจะอดตายมั้ย?
113
00:06:40,887 --> 00:06:41,956
ไม่
114
00:06:41,957 --> 00:06:46,245
ฉันรู้สึกว่าการรักษานักโทษของเรา
การมีชีวิตอยู่เป็นความคิดที่ดี
115
00:06:46,327 --> 00:06:51,276
และการเตรียมการที่จะนำพวกทาลส์
ภายในเมืองของเรา
116
00:06:51,367 --> 00:06:53,258
เป็นสิ่งที่ดียิ่งขึ้นไปอีก
117
00:06:53,347 --> 00:06:57,884
ให้นักโทษของเรานอนหลับ
ถ้าอย่างนั้นก็ให้อาหารพวกเขากันเถอะ
118
00:06:57,967 --> 00:07:00,101
หลังจากนั้นเราก็
สามารถคิดแผนได้
119
00:07:00,102 --> 00:07:02,836
ทำไมไม่
เริ่มเลยเหรอ?
120
00:07:02,927 --> 00:07:05,705
เพราะเมื่อเวลาผ่านไป
121
00:07:05,787 --> 00:07:10,563
ประโยชน์ของการนอนหลับ
การจัดหาอาหาร
122
00:07:10,687 --> 00:07:15,915
สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดจะให้แก่พวกเขา
ความรู้สึกปลอดภัยที่ผิดพลาด
123
00:07:37,407 --> 00:07:42,164
เรานำคุณมา
อาหารและน้ำ
124
00:07:46,467 --> 00:07:49,903
- ผู้หญิงคนนั้นจะมากับฉัน
- เพื่ออะไร?
125
00:07:49,987 --> 00:07:52,117
- ทุกอย่างเรียบร้อยดี
- พวกเขาจะทำอะไรกับเขา?
126
00:07:52,207 --> 00:07:54,516
เธอจะกลับมา
127
00:07:54,607 --> 00:08:00,439
เราจะช่วยพวกทาลส์
นี่คือสิ่งที่คุณต้องการให้เราทำ
128
00:08:01,107 --> 00:08:02,526
มาตอนนี้.
129
00:08:12,747 --> 00:08:15,566
ฉันไม่เข้าใจ.
ทำไมพวกเขาถึงเอาซูซานไป?
130
00:08:17,207 --> 00:08:20,167
พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าเราต้องการ
ช่วยพวกทาลส์เหรอ?
131
00:08:27,927 --> 00:08:29,306
-กานาทัส
-อลิดอน.
132
00:08:29,387 --> 00:08:30,634
คุณนานกว่านี้
กว่าที่ฉันคิด
133
00:08:30,635 --> 00:08:31,881
เส้นทางเป็นหิน
134
00:08:31,982 --> 00:08:35,562
- เมืองที่ตายแล้วอยู่ที่นั่น
- ตั้งเต็นท์ที่นี่ทางทิศตะวันตก
135
00:08:37,807 --> 00:08:39,345
นี่มันอะไรกัน เทมโมซัส?
136
00:08:39,346 --> 00:08:43,025
นี่คงจะเป็นอะไร
ชาวต่างชาติมาถึงที่นี่แล้ว
137
00:08:43,807 --> 00:08:47,682
อลิดอน เราพูดถูก
คิดว่าเมืองนี้มีคนอยู่
138
00:08:47,767 --> 00:08:49,278
ใช่แล้ว เทมโมซัส
139
00:08:49,667 --> 00:08:51,162
ฉันสงสัยว่าอะไร
พวกเขาจะดูเหมือน
140
00:08:51,163 --> 00:08:53,146
พวกเขาจะเป็นอย่างไร
มีใจต่อเรา
141
00:08:53,147 --> 00:08:54,705
พวกเขาคือดาเล็คส์
142
00:08:54,787 --> 00:08:57,706
ใช่ แต่เรามี
เปลี่ยนแปลงไปตลอดหลายศตวรรษ
143
00:08:57,707 --> 00:08:59,126
ทำไมจะไม่ได้
ไม่เหมือนกันสำหรับพวกเขาเหรอ?
144
00:08:59,687 --> 00:09:05,120
นักรบผู้โด่งดังแห่งเผ่าพันธุ์
ตอนนี้ทาลส์เป็นชาวนาแล้ว
145
00:09:05,247 --> 00:09:07,563
แต่พวกเล็กซ์เป็นครู
ไม่เป็นไรนะ เทมโมซัส?
146
00:09:07,647 --> 00:09:11,925
- ใช่. และนักปรัชญา
- บางทีพวกเขาอาจเป็นนักรบแล้ว
147
00:09:12,287 --> 00:09:15,902
เมืองนี้ให้ความรู้สึกที่ห่างไกลจากระยะไกล
สิ่งที่พวกเขาทำ
148
00:09:15,987 --> 00:09:18,965
ของวิทยาศาสตร์และการประดิษฐ์
อาชีพของพวกเขา
149
00:09:20,907 --> 00:09:23,157
มันเป็นสถาปัตยกรรมที่มีมนต์ขลัง
150
00:09:25,127 --> 00:09:29,206
บางทีเราอาจทำได้
แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับพวกเขา...
151
00:09:29,387 --> 00:09:30,840
เรียนรู้จากพวกเขา
152
00:09:31,727 --> 00:09:32,796
อาจจะ.
153
00:09:34,367 --> 00:09:37,677
และคนอื่นๆก็มาถึงที่นี่
ในวัตถุประหลาดนี้เหรอ?
154
00:09:37,767 --> 00:09:41,123
- ใช่แล้ว เทมโมซัส
-และคุณเชื่อใจพวกเขาไหม อลิดอน?
155
00:09:41,227 --> 00:09:44,881
ฉันคุยกับผู้หญิงเท่านั้น
แต่ถ้าคนอื่นเป็นเหมือนเขา
156
00:09:44,882 --> 00:09:46,998
ฉันจะเชื่อใจพวกเขาอย่างเต็มที่
157
00:09:47,087 --> 00:09:49,521
ฉันหวังว่าคุณจะไม่เหมือนกัน
ใจกว้างในความไว้วางใจของคุณ
158
00:09:49,607 --> 00:09:51,757
คุณพูดอะไรไดโอนี่?
159
00:09:52,187 --> 00:09:55,597
- ฉันไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้
- นี่ไม่ธรรมดา!
160
00:09:56,627 --> 00:09:58,140
ตอนนี้สาวอยู่ที่ไหน?
161
00:09:58,227 --> 00:10:00,682
ฉันให้ยาแก่เขา
และนางก็กลับเข้าเมือง
162
00:10:00,767 --> 00:10:03,306
มันคงจะดีกว่านี้ถ้าคุณมีพวกเขา
มอบให้กับผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิง
163
00:10:03,387 --> 00:10:05,781
ฉันไม่มีโอกาส
พวกเขาเป็นนักโทษในเมือง
164
00:10:06,067 --> 00:10:07,823
- นักโทษ?
- คุณแน่ใจเหรอ?
165
00:10:07,907 --> 00:10:09,279
ฉันกลัวอย่างนั้น
166
00:10:09,767 --> 00:10:11,719
จากสิ่งที่หญิงสาวกล่าวว่า
167
00:10:11,807 --> 00:10:14,805
ดาเล็กส์อยู่อย่างแน่นอน
สงสัยคนอื่นมาก
168
00:10:15,167 --> 00:10:19,938
บอกฉันหน่อยว่าอลิดอนอายุเท่าไหร่
เด็กสาวคนนี้เหรอ?
169
00:10:20,527 --> 00:10:23,325
โอ้ เธอไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว
แต่ยังไม่ได้เป็นผู้หญิง
170
00:10:23,407 --> 00:10:26,001
ดังนั้นบางทีมันอาจจะปลอดภัย
เพื่อให้คุณคุยกับเขา...
171
00:10:26,087 --> 00:10:28,043
ถ้าเธอยังไม่ใช่ผู้หญิง
172
00:10:31,607 --> 00:10:33,479
ฉันไม่เข้าใจมัน
173
00:10:33,567 --> 00:10:36,165
ถ้าเราไม่พบอาหารสำหรับ
ปีหน้าเราจะเสร็จแล้ว
174
00:10:36,247 --> 00:10:37,905
เธอไม่เข้าใจเหรอ?
175
00:10:37,987 --> 00:10:40,601
เราทุกคนกำลังทำงานเพื่อมุ่งสู่เป้าหมายเดียวกัน
176
00:10:40,687 --> 00:10:44,157
- มาดูกันว่าคุณมีความหมายสองเท่าสำหรับคุณ
- คุณอย่าตระหนักรู้
177
00:10:44,247 --> 00:10:47,398
ที่ Dyoni มองเห็นคืออนาคต
ส่วนตัวในตัวคุณ?
178
00:10:47,487 --> 00:10:49,244
คุณต้องจำไว้ว่าเมื่อ
เราออกจากชุดของเรา
179
00:10:49,245 --> 00:10:50,902
และเริ่มการเดินทางครั้งนี้
180
00:10:50,987 --> 00:10:55,717
เธอแทบจะเป็นมากกว่าเด็กเลย
แต่นั่นคือสี่ปีที่แล้ว
181
00:10:56,527 --> 00:10:58,165
ฉันไม่ได้ตาบอด
182
00:10:59,207 --> 00:11:01,163
เอาล่ะ มาทำต่อเลย คุณได้วางแผนอะไรไว้บ้าง?
183
00:11:01,667 --> 00:11:06,104
หญิงสาวไปคุยกับเดอะเล็กส์
และจะมีข้อความมาจากเมือง
184
00:11:06,227 --> 00:11:07,760
- โดยตรงจากหญิงสาวเหรอ?
- ใช่.
185
00:11:07,847 --> 00:11:09,724
แต่เราจะรู้ได้อย่างไร
ว่านี่ไม่ใช่กับดัก?
186
00:11:09,807 --> 00:11:11,384
คือเธอบอกชื่อของเธอกับฉัน ซูซาน.
187
00:11:11,467 --> 00:11:13,976
และนี่คือข้อความดังกล่าว
จะต้องลงนาม
188
00:11:14,167 --> 00:11:18,340
ไม่อย่างนั้นเราจะรู้ว่าดาเล็คส์
เป็นศัตรูกับเรา
189
00:11:23,367 --> 00:11:26,325
เรามีอาหารเหลว
น้ำปริมาณมาก
190
00:11:26,547 --> 00:11:28,922
เรายังให้บริการ...
191
00:11:29,007 --> 00:11:32,283
ผักสดไม่จำกัดจำนวน
192
00:11:32,367 --> 00:11:36,242
ซึ่งเติบโตภายใต้
แสงประดิษฐ์
193
00:11:36,907 --> 00:11:38,520
สักครู่
194
00:11:39,167 --> 00:11:43,877
“แสงประดิษฐ์”
195
00:11:43,967 --> 00:11:44,895
ดีมาก ทำต่อเลย
196
00:11:44,896 --> 00:11:49,041
เป็นการตอบแทนที่เราต้องการ
ขอให้พวกทาลส์ช่วยเราด้วย
197
00:11:49,127 --> 00:11:53,623
เพื่อเพาะปลูกที่ดินรอบเมือง...
198
00:11:53,707 --> 00:11:55,425
ทำไมคุณถึงหยุดเขียน?
199
00:11:55,507 --> 00:11:58,565
ฉันทำได้แต่ถามพวกเขาว่า
ไม่ยอมรับแทนตน
200
00:11:58,787 --> 00:12:02,946
เลยให้เรารอ
จากพวกเขาที่พวกเขาช่วยเรา
201
00:12:04,807 --> 00:12:06,618
ใช่ ฉันแน่ใจว่าพวกเขาจะทำ
202
00:12:12,367 --> 00:12:16,883
กรุณานั่งพักสักครู่
เราดูสิ่งที่คุณเขียน
203
00:12:24,927 --> 00:12:27,919
คำสุดท้ายคืออะไร?
204
00:12:28,307 --> 00:12:31,479
- คำสุดท้าย?
- ซู... ซาน
205
00:12:31,847 --> 00:12:33,685
หยุดเสียงนั้นซะ!
206
00:12:34,847 --> 00:12:38,926
นั่นคือชื่อของฉัน
นั่นคือชื่อของฉัน
207
00:12:39,527 --> 00:12:40,555
ซูซาน.
208
00:12:40,647 --> 00:12:45,921
คุณบอกพวกทาลส์หรือเปล่า
คุณจะเขียนชื่อนี้ในข้อความไหม?
209
00:12:46,007 --> 00:12:47,440
ใช่.
210
00:12:47,527 --> 00:12:49,836
ฟังนะ ไม่มีเหตุผล
จะต้องกลัวพวกเขา
211
00:12:49,927 --> 00:12:52,785
พวกเขาเป็นคนดีมาก
พวกเขาต้องการอาหารเท่านั้น
212
00:12:52,967 --> 00:12:54,300
ให้ฉันนำข้อความไปให้พวกเขา
213
00:12:54,387 --> 00:12:56,205
- ไม่
- เพื่ออะไร?
214
00:12:56,287 --> 00:12:59,006
เราวางแผนที่จะทำมันแตกต่างออกไป
215
00:13:00,327 --> 00:13:02,821
แต่นานแค่ไหน
พวกเขาจะเก็บซูซานไว้หรือเปล่าคะคุณหมอ?
216
00:13:02,822 --> 00:13:04,977
พวกเขาต้องการอะไรจากเขา
217
00:13:05,367 --> 00:13:08,165
บางทีพวกเขาจะปล่อยให้เรา
ลาออก ฉันไม่รู้.
218
00:13:11,647 --> 00:13:12,702
เรารู้จักคุณ
ได้ยินเสียงเรา
219
00:13:12,703 --> 00:13:14,957
เพราะคุณรู้
เกี่ยวกับธาลส์และอาหาร
220
00:13:15,047 --> 00:13:17,481
มันไม่สำคัญ
221
00:13:17,667 --> 00:13:20,679
ขณะนี้มีข้อความแล้ว
222
00:13:24,527 --> 00:13:26,046
พร้อมหรือยังคุณหมอ?
223
00:13:28,187 --> 00:13:30,726
สิ่งเหล่านี้ล้วนน่าสงสัย
224
00:13:31,007 --> 00:13:33,423
ซึ่งความจริงแล้วดาเล็คส์
ไม่ได้ฆ่าเรา
225
00:13:33,424 --> 00:13:35,239
ไม่ใช่เหตุผลที่ดีพอ
ที่จะไว้วางใจพวกเขา
226
00:13:35,327 --> 00:13:37,004
และไม่สงสัยพวกเขา
227
00:13:37,287 --> 00:13:39,847
บางทีพวกเขาอาจมีวิธี
แตกต่างที่จะทำ
228
00:13:39,927 --> 00:13:41,101
พวกทาลส์ช่วยเรา
229
00:13:41,187 --> 00:13:43,581
พวกดาเล็กส์กักขังพวกเราไว้
ฉันรู้ว่าฉันชอบอันไหนในสองอัน
230
00:13:43,582 --> 00:13:45,346
ฉันบอกคุณว่าดาเล็คส์
เป็นคนที่ยอดเยี่ยม
231
00:13:45,347 --> 00:13:47,926
ฉันคิดว่าเรา
จะต้องร่วมมือกับพวกเขา
232
00:13:48,007 --> 00:13:50,844
เนื่องจากคุณพูดแบบตัวต่อตัว
สำหรับ Daleks คุณอยู่เคียงข้างพวกเขา
233
00:13:50,927 --> 00:13:53,243
พวกเขาทำอะไร?
พวกเขาติดสินบนคุณหรือเปล่า?
234
00:13:53,327 --> 00:13:55,045
ฉันอยากรู้ว่าทำไม!
235
00:13:55,127 --> 00:13:57,177
ทำไมคุณถึงอยู่ข้างพวกเขา
และต่อพวกเราทุกคน?
236
00:13:57,267 --> 00:13:58,698
อย่าแตะต้องฉัน!
กล้าดียังไง!
237
00:13:58,699 --> 00:14:00,322
- ปล่อยให้ปู่ของฉันอยู่คนเดียว!
- ฉันต้องการคำตอบ!
238
00:14:00,407 --> 00:14:02,443
- หยุดทะเลาะกัน
- ให้พื้นที่ฉันบ้าง
239
00:14:02,527 --> 00:14:04,079
ออกไปจากฉัน!
240
00:14:04,167 --> 00:14:06,244
ซูซาน คุณทำอะไรอยู่?
241
00:14:09,347 --> 00:14:11,044
- ฉันทำร้ายคุณหรือเปล่า?
- ไม่ ไม่แน่นอน
242
00:14:11,127 --> 00:14:12,606
ไม่ต้องเสียเวลา!
243
00:14:12,687 --> 00:14:14,518
คุณมีบัญชีของคุณแล้ว!
244
00:14:16,107 --> 00:14:21,101
คุณคิดว่ามันถูกทำลายโดย
อุบัติเหตุตอนทะเลาะกัน?
245
00:14:21,187 --> 00:14:26,236
ไม่ครับ สายแข็งครับ
พวกเขาทำลายมันโดยตั้งใจ
246
00:14:26,667 --> 00:14:30,401
พวกเขาสามารถเคลื่อนย้ายได้
ในอีกห้องหนึ่งทันที
247
00:14:30,487 --> 00:14:32,582
- และดวงตาได้รับการซ่อมแซม
- ไม่
248
00:14:32,667 --> 00:14:34,883
การกำจัดแล้ว.
249
00:14:34,967 --> 00:14:38,582
ไม่มีทางที่จะหลบหนี
ของห้องที่พวกเขาอยู่
250
00:14:39,087 --> 00:14:41,621
พวกมันยังคงมีประโยชน์สำหรับเรา
251
00:14:41,967 --> 00:14:44,561
เราจะจัดการกับทาลส์
252
00:14:45,587 --> 00:14:47,657
คำถามคือเราจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?
253
00:14:47,847 --> 00:14:50,281
รอน้องเล็กส์เปิด
ประตูและบังคับทาง?
254
00:14:50,367 --> 00:14:51,880
เราจะไม่มีวันสามารถ
เข้าหาพวกเขา
255
00:14:51,967 --> 00:14:53,400
เราต้องพยายามหลอกลวงพวกเขา
256
00:14:53,587 --> 00:14:54,986
เราทุกคนต้องทำ
แกล้งทำเป็นตาย
257
00:14:54,987 --> 00:14:56,285
แล้วเมื่อพวกเขามา
ลองดูให้ละเอียดยิ่งขึ้น
258
00:14:56,367 --> 00:14:57,545
เราจะต้องรีบเร่ง
ในโถงทางเดิน...
259
00:14:57,546 --> 00:14:59,723
ใช่ แต่แล้ว?
260
00:14:59,907 --> 00:15:01,165
ไม่
261
00:15:01,347 --> 00:15:04,364
เราต้องหาทางใส่
เครื่องจักรเหล่านี้ใช้งานไม่ได้
262
00:15:04,447 --> 00:15:06,444
ใช่ จำสิ่งที่พวกเขาทำ
ไปที่ขาของคุณ
263
00:15:06,527 --> 00:15:08,618
- ใช่.
- พื้นเป็นเหล็ก
264
00:15:10,147 --> 00:15:11,680
พื้นทั้งหมดเป็นโลหะ
265
00:15:11,767 --> 00:15:13,783
เช่นเดียวกับถนนในเมืองด้านนอก
266
00:15:13,867 --> 00:15:15,505
- เพื่ออะไร?
- ฉันไม่รู้.
267
00:15:15,587 --> 00:15:17,122
ไม่ ฉันรู้ว่าคุณไม่รู้
268
00:15:17,123 --> 00:15:19,157
ฉันหมายความว่าทำไม
พวกเขาใช้โลหะหรือเปล่า?
269
00:15:19,247 --> 00:15:21,222
เพราะมันทนหรือเปล่า.
อีกต่อไป? หรือเพราะ...
270
00:15:21,223 --> 00:15:23,802
เพราะมันจำเป็นสำหรับพวกเขา!
มันเป็นความคิด!
271
00:15:23,887 --> 00:15:25,539
สิ่งนี้จะช่วยเราได้อย่างไร?
272
00:15:25,627 --> 00:15:27,445
- ถ้าโลหะเป็นสิ่งจำเป็น...
- ไม่ ไม่ ไม่ ฟังนะ
273
00:15:27,527 --> 00:15:29,618
มามุ่งความสนใจไปที่ดาเล็คส์กันดีกว่า
274
00:15:30,227 --> 00:15:32,482
สังเกตไหม เช่น
ว่าเมื่อคุณเคลื่อนไหว
275
00:15:32,567 --> 00:15:35,718
-มีกลิ่นฉุนอะไรมั้ย?
- ใช่ ฉันสังเกตเห็นสิ่งนั้น
276
00:15:35,719 --> 00:15:38,919
ฉันรู้. งานแสดงสินค้า
277
00:15:39,447 --> 00:15:42,445
- แค่นั้นแหละ! รถบั๊ม!
- มันคือไฟฟ้า!
278
00:15:43,287 --> 00:15:45,876
ฉันคิดว่าพวกเขามีพลัง
ด้วยวิธีนี้
279
00:15:46,087 --> 00:15:50,326
ใช่หนึ่งนาที พวกเขาไม่มี
ซ็อกเก็ตหรืออะไรก็ตาม
280
00:15:50,727 --> 00:15:54,158
และมีเพียงฐานตัวเครื่องเท่านั้น
สัมผัสพื้น
281
00:15:54,607 --> 00:15:56,718
พวกเขาทำวงจรให้สมบูรณ์ได้อย่างไร?
282
00:15:57,567 --> 00:15:58,916
- พร้อมแบตเตอรี่?
- ไม่ ไม่
283
00:15:59,267 --> 00:16:04,541
ฉันคิดว่าพวกดาเล็กส์ค้นพบ
วิธีใช้ประโยชน์จากไฟฟ้าสถิต
284
00:16:05,167 --> 00:16:06,805
มันฉลาดมากถ้าฉันพูดถูก
285
00:16:06,887 --> 00:16:08,882
อะไร ? ดูดไฟฟ้าจากพื้นดิน?
286
00:16:08,883 --> 00:16:11,297
แม่นแล้ว ! ถ้าฉันพูดถูกแน่นอน
287
00:16:11,387 --> 00:16:15,416
ตอนนี้เรารู้อะไรได้บ้างนอกจาก
วิธีเลี้ยงพวกมัน อืม?
288
00:16:15,567 --> 00:16:18,156
- พวกเขาสามารถมองเห็นทุกสิ่งรอบตัวได้
- ใช่.
289
00:16:18,347 --> 00:16:21,145
ดวงตาของพวกเขามีความยืดหยุ่น
เหมือนเลนส์กล้องขนาดใหญ่
290
00:16:21,527 --> 00:16:25,600
ใช่. เชสเตอร์ตัน คุณช่วยได้ไหม
มีสมาธินะหนุ่มน้อย?
291
00:16:25,687 --> 00:16:27,723
อืม? ซูซาน.
292
00:16:28,227 --> 00:16:31,444
- ผ้าคลุมที่พวกทาลส์มอบให้
- ใช่ เธออยู่ข้างหลังคุณ
293
00:16:31,947 --> 00:16:33,405
บาร์บาร่า มาดูสิ
294
00:16:34,607 --> 00:16:35,746
คุณคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร?
295
00:16:35,747 --> 00:16:38,486
ฉันไม่รู้
มันไม่ใช่พลาสติก...
296
00:16:38,847 --> 00:16:41,003
ฉันก็ไม่คิดอย่างนั้นเหมือนกัน
ไม่ว่าจะเป็นไนลอน...
297
00:16:41,287 --> 00:16:43,164
ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรมันก็จะทำ
298
00:16:43,165 --> 00:16:45,285
และมันจะทำอะไร
ใช่ไหมหนุ่มน้อย อืม?
299
00:16:45,286 --> 00:16:46,623
แยกตัว
300
00:16:46,707 --> 00:16:47,954
ถ้าพูดถูกคุณหมอ
301
00:16:47,955 --> 00:16:50,202
เมื่อข้อเท็จจริงที่ว่าเล็กส์
รับกระแสไฟผ่านพื้นดิน
302
00:16:50,387 --> 00:16:53,185
มันเป็นวิธีที่สมบูรณ์แบบในการใส่มัน
ไม่อยู่ในลำดับการทำงาน
303
00:17:00,187 --> 00:17:03,702
ดูสิ กานาทัส พวกเขาพบแล้ว
แมกนาดอนใต้พุ่มไม้
304
00:17:03,787 --> 00:17:06,540
- ตายแล้วฉันหวังว่าเหรอ?
- แน่นอนเขาตายแล้ว
305
00:17:06,727 --> 00:17:09,405
โอ้ ฉันไม่เคยรู้ว่าเมื่อไร
คุณจริงจังและเมื่อคุณล้อเล่น
306
00:17:09,406 --> 00:17:12,884
เราจะสามารถชาร์จหลอดไฟได้
ด้วยมือ ฉันจะบอกแอนโทดัส
307
00:17:13,487 --> 00:17:15,642
เขายังกลัวความมืดอยู่หรือเปล่า?
308
00:17:15,927 --> 00:17:18,964
- ฉันขอโทษ ฉัน...
- พี่ชายของฉันไม่กลัวสิ่งใด!
309
00:17:27,107 --> 00:17:31,280
เทมโมซัส ลองจินตนาการว่าพวกดาเล็คส์
ปฏิเสธที่จะช่วยเรา
310
00:17:31,587 --> 00:17:32,881
เราจะทำอย่างไร?
311
00:17:33,627 --> 00:17:37,044
ฉันคิดว่าดาเล็กส์มี
กุญแจสู่อนาคตของเรา
312
00:17:37,367 --> 00:17:40,524
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร
เราต้องยอมรับมัน
313
00:17:40,525 --> 00:17:42,582
ด้วยความซาบซึ้งและไม่เสียใจ
314
00:17:42,847 --> 00:17:45,022
ฉันหวังว่าฉันจะเป็นได้
มีวัตถุประสงค์เช่นเดียวกับคุณ
315
00:17:45,107 --> 00:17:49,844
- เรามีชีวิตอยู่มานานแล้ว...
- อาจจะยาวเกินไป
316
00:17:51,027 --> 00:17:54,915
ฉันไม่เคยต่อสู้กับสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
มันเป็นอาชีพที่เปล่าประโยชน์
317
00:17:55,267 --> 00:17:58,082
แต่ฉันแนะนำให้คุณเสมอ
ตรวจสอบอย่างระมัดระวัง
318
00:17:58,083 --> 00:18:00,097
สิ่งที่คุณคิดว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้
319
00:18:00,367 --> 00:18:03,645
มันน่าทึ่งมากที่ได้เห็น
มีกี่ความพ่ายแพ้ที่ชัดเจน
320
00:18:03,646 --> 00:18:05,324
สามารถกลายเป็นชัยชนะได้
321
00:18:07,007 --> 00:18:08,786
พบสิ่งนี้ที่ประตู
ของเมือง
322
00:18:08,887 --> 00:18:09,965
มันพูดว่าอะไร?
323
00:18:10,847 --> 00:18:12,658
พวกเขาจะช่วยเรา!
324
00:18:12,747 --> 00:18:14,803
ลงนามโดยลูกสาว ซูซาน
325
00:18:14,887 --> 00:18:16,387
เธอบอกว่าชาวดาเล็กส์
326
00:18:16,388 --> 00:18:18,323
ไม่มีเจตนาไม่ดี
ที่มีต่อเรา
327
00:18:18,407 --> 00:18:20,382
พวกเขาหวังว่าจะได้ร่วมงานกับเรา
328
00:18:20,383 --> 00:18:22,903
ที่จะสร้าง
โลกใหม่และปลอดภัย
329
00:18:22,987 --> 00:18:25,317
เป็นอิสระจากความกลัวสงคราม
330
00:18:26,867 --> 00:18:32,863
พวกเขามีปัจจัยในการผลิต
อาหารโดยใช้แสงประดิษฐ์
331
00:18:32,947 --> 00:18:37,165
และพวกเขาก็ทิ้งปริมาณไว้สำหรับ
พวกเราอยู่ที่ทางเข้าอาคารหลัก
332
00:18:37,247 --> 00:18:39,203
เราจะพาพวกเขาไปพรุ่งนี้
333
00:18:42,627 --> 00:18:45,216
จึงมีอนาคตสำหรับเรา
334
00:18:47,504 --> 00:18:48,912
จุ๊ๆ เขากำลังจะมา
335
00:18:48,913 --> 00:18:50,620
ใช่. ตอนนี้ทุกท่าน
ดูอย่างระมัดระวัง
336
00:18:50,707 --> 00:18:53,919
ลองดูทุกรายละเอียดครับ
บนเครื่องนี้ เอาล่ะ ?
337
00:19:04,387 --> 00:19:06,942
เดินออกไปจากประตู
338
00:19:11,267 --> 00:19:13,119
เอาอาหารไป.
339
00:19:30,087 --> 00:19:32,237
ฉันควรจะสามารถล็อคประตูได้
ด้วยชิ้นส่วนนี้
340
00:19:32,327 --> 00:19:35,139
- ดูเหมือนเขาจะสามารถปกปิดเราทุกคนได้
- เป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนตัวจากเขา
341
00:19:35,140 --> 00:19:38,239
ใช่บางทีเราทำได้
โยนเสื้อกั๊กใส่เลนส์...
342
00:19:38,240 --> 00:19:40,263
เขาคงได้พบคุณแน่นอน
343
00:19:40,364 --> 00:19:44,963
ใช่... หมอ บางทีเราทำได้
แสดงอะไรบางอย่าง
344
00:19:45,067 --> 00:19:46,765
รู้ไหม ทำให้เขาเสียสมาธิ
345
00:19:46,766 --> 00:19:49,863
และเมื่อเลนส์มอง
ที่อื่นโยนอะไรบางอย่างลงไป
346
00:19:50,407 --> 00:19:52,079
ใช่ใช่ใช่
347
00:19:52,167 --> 00:19:56,285
รอสักครู่.
ซูซาน โยนรองเท้าของคุณมาให้ฉันหน่อย
348
00:20:04,007 --> 00:20:06,821
- คุณทำอะไรอยู่?
- ฉันทำโคลน
349
00:20:11,127 --> 00:20:14,803
ถ้าเขาตรงเวลา
เรามีเวลาสามนาที
350
00:20:16,247 --> 00:20:17,544
ฉันพร้อมแล้ว
351
00:20:18,327 --> 00:20:21,602
- โคลนเป็นยังไงบ้าง?
- มันเหนียวมากและไม่เป็นที่พอใจมาก
352
00:20:21,603 --> 00:20:23,286
ใช้ได้. ความคิดดีมาก!
353
00:20:23,287 --> 00:20:25,922
- ฉันควรกางเสื้อคลุมไหม?
- ใช่แล้ว ไม่ใกล้ประตูเกินไป
354
00:20:26,007 --> 00:20:27,320
เราไม่อยากให้เขาสงสัย
บางสิ่งบางอย่าง
355
00:20:27,321 --> 00:20:29,398
- ที่นี่เหรอ?
- ใช่ ใช่ เร็วเข้า!
356
00:20:31,007 --> 00:20:32,440
ลูกของฉัน
357
00:20:32,927 --> 00:20:34,799
เขากำลังจะมา
358
00:20:34,887 --> 00:20:36,161
ความสนใจ.
359
00:20:53,427 --> 00:20:55,365
รับสิ่งนี้
360
00:21:21,827 --> 00:21:23,196
ตอนนี้ !
361
00:21:25,827 --> 00:21:29,158
อยู่ห่างๆ! ออกไปจากฉัน!
362
00:21:29,247 --> 00:21:32,319
ออกไปจากฉัน!
อยู่ห่างๆ! อยู่ห่างๆ!
363
00:21:32,407 --> 00:21:34,238
คว้าปืนใหญ่! ปืนใหญ่!
364
00:21:34,327 --> 00:21:36,636
ออกไปจากฉัน!
365
00:21:36,727 --> 00:21:37,955
อย่างรวดเร็ว !
366
00:21:39,447 --> 00:21:42,883
ออกไปจากฉัน!
ออกไปจากฉัน!
367
00:21:44,147 --> 00:21:46,124
ใช่ ฉันเข้าใจแล้ว!
368
00:21:46,207 --> 00:21:48,243
ทำได้ดีมากซูซาน!
369
00:21:48,327 --> 00:21:50,477
- คุณสบายดีไหมซูซาน?
- ครับปู่
370
00:21:51,447 --> 00:21:54,678
- งดงาม อลังการ.
- ฉันคิดว่ามันโอเค หมุนมัน
371
00:21:55,167 --> 00:21:56,737
- หลีกทางซะ ซูซาน
- ใช่.
372
00:21:57,327 --> 00:21:58,585
ก็...
373
00:21:58,767 --> 00:22:02,004
ฉันคิดว่ามันได้ผล
วางปืนใหญ่ลง
374
00:22:03,047 --> 00:22:05,017
มันเป็นเรื่องดี มันได้ผล!
375
00:22:05,107 --> 00:22:08,060
มาดูกันว่าต้องมี
สลักอยู่ที่ไหนสักแห่ง
376
00:22:08,287 --> 00:22:09,800
ฉันพบอันหนึ่ง
377
00:22:13,687 --> 00:22:17,826
ซูซาน บาร์บาร่า เข้าไปในโถงทางเดิน
และยืนเฝ้า
378
00:22:17,907 --> 00:22:19,201
ใช่.
379
00:22:21,927 --> 00:22:23,765
คุณจะต้องช่วยฉัน
380
00:22:33,407 --> 00:22:35,325
มาพันไว้ในเสื้อคลุมกัน
381
00:22:38,287 --> 00:22:40,676
- อีกนิดหน่อย มันดีเหรอ?
- ใช่.
382
00:22:41,387 --> 00:22:42,840
มอบเสื้อคลุมให้ฉัน
383
00:22:43,407 --> 00:22:44,635
ดังนั้น.
384
00:22:49,287 --> 00:22:50,625
- ใช้ได้.
- ดี.
385
00:22:50,707 --> 00:22:52,345
- ตอนนี้.
- ล็อคเขาไว้
386
00:22:52,427 --> 00:22:53,965
ยก.
387
00:23:06,887 --> 00:23:10,006
ทีนี้ลองดูว่าฉันจะทำได้ไหม
เข้าไปในนั้น
388
00:23:11,087 --> 00:23:13,378
- ทางเดินในทางเดินโล่งไหม?
- ใช่.
389
00:23:14,127 --> 00:23:16,521
ฉันคิดว่ามียาม
ที่อีกด้านของทางเดิน
390
00:23:16,522 --> 00:23:19,196
พวกเขาส่งเสียงอย่างหนึ่ง
391
00:23:19,287 --> 00:23:20,800
เอียน รีบหน่อยสิ
392
00:23:21,987 --> 00:23:25,284
มีพื้นที่ไม่มากสำหรับขาของฉัน
แต่... ลองปิดด้านบนดูครับ
393
00:23:25,627 --> 00:23:27,838
บาร์บาร่า ซูซาน ให้ฉันหน่อยสิ
มือช่วยเหลือ
394
00:23:28,327 --> 00:23:29,906
ค่อยๆ ถอดมันลง
395
00:23:34,247 --> 00:23:35,241
เป็นยังไงบ้าง?
396
00:23:35,242 --> 00:23:36,919
มันแคบมากจริงๆ
397
00:23:36,920 --> 00:23:38,897
คุณพูดได้ไหม
เหมือนดาเล็กมากกว่าเหรอ?
398
00:23:38,987 --> 00:23:41,282
ใช่ด้วยน้ำเสียงที่ซ้ำซากจำเจ
คุณได้ยินพวกเขา
399
00:23:41,307 --> 00:23:44,219
- คุณ... หมายถึง... แบบ... นั่นเหรอ?
- แค่นั้นแหละ!
400
00:23:44,307 --> 00:23:46,682
- มองเห็นได้ชัดเจนไหม?
- ไม่
401
00:23:47,047 --> 00:23:50,701
มีจออะไรสักอย่าง... ไม่สิ
โคลน ขจัดโคลนออกจากเลนส์
402
00:23:50,702 --> 00:23:52,115
โอ้ใช่ เอาล่ะ.
403
00:23:53,287 --> 00:23:54,966
มันติดกันไปหมด
404
00:23:56,487 --> 00:23:58,443
- จะดีกว่าไหม?
- ใช่แล้ว ฉันเห็นแล้ว
405
00:23:58,527 --> 00:24:00,802
- ดี.
- ฉันไม่สามารถทำให้สิ่งนี้เคลื่อนไหวได้
406
00:24:00,887 --> 00:24:02,162
ออเดอร์เยอะมาก.
407
00:24:02,163 --> 00:24:03,938
ไม่ต้องกังวล
เราจะผลักดันคุณ
408
00:24:04,127 --> 00:24:06,004
- เขาเคลื่อนไหวได้ค่อนข้างดี
- ใช่.
409
00:24:06,087 --> 00:24:08,123
แต่พวกเขาจะรู้อย่างแน่นอน
ที่เราผลักดันคุณ
410
00:24:08,207 --> 00:24:10,926
ไม่ มันจะไม่น่าสงสัยเลย
411
00:24:11,527 --> 00:24:13,165
เอาล่ะ เอาล่ะ ซูซาน บาร์บาร่า
412
00:24:13,247 --> 00:24:15,283
เดินผ่านมาและแกล้งทำเป็น
ฉันกำลังพาคุณไปสอบปากคำ
413
00:24:15,367 --> 00:24:16,236
- ดี.
- ใช่.
414
00:24:16,327 --> 00:24:17,276
- และซูซาน
- ใช่ ?
415
00:24:17,367 --> 00:24:19,164
แนะนำเรา คุณรู้ทาง
416
00:24:19,647 --> 00:24:21,863
ใช้ได้. ดังนั้นทางนี้
417
00:24:31,700 --> 00:24:35,800
ตอนต่อไป:
ส่วนที่ 4: “การซุ่มโจมตี”
418
00:24:36,800 --> 00:24:39,800
ทีมวิบวับ วิบวับ
419
00:24:40,800 --> 00:24:43,800
การแปล: เซจาลิก
การแก้ไข: นาโอะ
420
00:24:44,800 --> 00:24:47,800
คำบรรยาย: เอล คาปินู
421
00:24:48,800 --> 00:24:51,800
เข้าร่วมกับเราเมื่อ:
http://who63.mine.nu
422
00:25:00,500 --> 00:25:03,800
Doctor Who เป็นเจ้าของโดย BBC